لا يَعْلَمُونَ ( 30 ) مُنِيبِينَ إِلَيْهِ وَ اتَّقُوهُ وَ أَقِيمُوا الصَّلاةَ وَ لا تَكُونُوا مِنَ الْمُشْرِكِينَ ( 31 ) مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَ كانُوا شِيَعاً كُلُّ حِزْبٍ بِما لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ ( 32 ) وَ إِذا مَسَّ النَّاسَ ضُرٌّ دَعَوْا رَبَّهُمْ مُنِيبِينَ إِلَيْهِ ثُمَّ إِذا أَذاقَهُمْ مِنْهُ رَحْمَةً إِذا فَرِيقٌ مِنْهُمْ بِرَبِّهِمْ يُشْرِكُونَ ( 33 ) لِيَكْفُرُوا بِما آتَيْناهُمْ فَتَمَتَّعُوا فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ ( 34 ) معناى واژه‌ها 27 [ المثل الأعلى ] : صفات برتر . / 46 به يكتاپرستى روى به خدا آور رهنمودهايى از آيات : پس از آن كه ياد خدا و ياد نعمتهاى او پايه‌هاى ايمان را در دل مستحكم گردانيد ، حال بايد كه اين ايمان از هر گونه شايبهء شرك پاك و پاكيزه بماند . در قرآن كريم ، شرك يك نوع نيست ، انواع مختلف دارد . شرك نقيض ايمان است و يك نوع و يك رنگ نيست . يعنى كسى كه حق را ترك گويد و به باطل گرايد ضرورتا چنان نيست كه نوع واحدى از باطل را بپرستد . بلكه هر كافرى باطلهاى گوناگون را مىپرستد . هر كس پيرو هواى نفس خود باشد به خدا شرك مىورزد و هر كس از پادشاه جابرى اطاعت كند يا پيرو اجتماع فاسدى باشد يا به توانگر اسرافكارى اظهار بندگى كند ، به خداى تعالى شرك ورزيده است .